Bıktım şu 1gunluk asklardan,
ansal tepişmelerle içgüdüsel zevklerin tatmininden.

Bir kızın babasına tutkusunu istiyorum,
Bir babanın koruma icgudusunu…
Bir annenin sonsuz sevgisine ihtiyacım var;
Diğer yandan bir oğlun sadakatine.



Nedir bu?

Tutkulu yılların
Acıyla çizildiği zamanların ardında
Kelimelere gömülü ihtiyaçlara girme durumu nereden çıktı?
Neden kendimizi gizledik bu zavallı prototip insan çizgisine?

Tamam, tüm dünya biz oraya gelelim diye el ele vermiş çalışırken,
Tam olarak duygularımızı nerde kaybettik bilmiyorum.
Ve bu zavallı sıradan insan ordusu çoğaldıkça
Kendi uyuşturucuları içinde bizi tutsaklarına mı aldılar?

İsyanım geldi……..
Evet, bu uzun süredir kendine delik arayan
Kendi çıkışını bekleyen isyanım kabardı.
Hatta acıkmışım bu isyana
Ne de olsa suçlusu sizlersiniz bunun
Tutkularımı körelten
Hayallerimi söndüren
Geleceğe bakışımı değiştiren

Yok yok özür dilerim bu sonuncuyu size mal etmemeliyim
Çünkü bu
Sizlerin sayesinde benim ürettiğim
Sizlerin beni taşıdığınız yerde
Benim kendimi hapsettiğim yerin adı daha ziyade
O yüzden sonuncusu benim
Siz ondan öncekileri alın kendinize.

Neyse sıkıldım sizden ben
Ama hayattan değil.
Ne ilginç bir ironi hayattan sıkılmadan
sizlerden sıkılmışım…
Sanki sizler’siz bir hayat varmış gibi?

Ama doğru ve acı diğer yandan.
Sizler: üretilmiş prototiplerden sıkıldım,
Kendi derdinde olanlardan…

Her ne kadar sizlerden yakınırken
Sizlerin zafiyetine düşsem de,
“kendi derdine” düşmekten sizleri yargılayı mahkum etsem de…
Ben mutluyum kendimle…


Araya girmenize izin veriyorum
Kimi zaman mecburiyetten,
Kimi zaman ihtiyaçtan…
Sahibinden kiralık,
Kullanılmış peygamber olarak sizlere katılırken…

“Buradaki ironinin farkına varamayanlar zaten gidin hemen acilen başka sayfaya daha fazla abluka altında kalmadan,
Bi tur daha sizinle uğraşmayacağım.”
…
Kendimce bu yazının derdini buldum galiba
“uğraşmaktan vazgeçmek”
Ama zaten yazının başlama sebebi
Zaman içinde uğraşmaktan vazgeçmenin getirdiği ağır kırgınlık değil miydi?

Kendi başına başka bir ironi daha…

Evet bu ironik sahneler hayatın kremasını oluştururken
Sonuca varmak gerekirse
En iyi kural en başa dönmektir nedense bana göre.
Çünkü her şey nerden başladıysa orada biter nihayetinde
İşte benim bu “yazım” da…

O yüzden sıkıldım bu bir-iki günlük aşklardan ben;
Kendi içinde mastürbasyonu kıymetli kılan,
Bedensel erimelerin kıymete bindiği
Beyinsel mastürbasyonun dışlandığı dünyanızdan…
Evet çok sıktınız beni
Ben sizin âşık olma potansiyelinizi eritmişim bünyemde yıllar/yollar önce…
Evet, özlemiyor muyum? _
Aksine şiddetle ihtiyaçla birlikte.

Ancak sıkıldım sizden

Richter ölçeğine göre 7.1 şiddetinde
Belki de 8 ya da 9 a ihtiyacım var.
(bu arada 8=yıkıcı 9=ölümcül manada)

Ve tek bilincim
Tüm bunlardan çıkardığım
Geçmiş onlarca yıldan öğrendiğim

İhtiyacım siz değilsiniz
Ama sizden biri